CZĘŚĆ 1
„Udawaj dziś moją żonę, a zapłacę ci potrójną pensję”.
Marta Salazar stała nieruchomo, wciąż trzymając szmatkę w dłoni. Przez pięć lat sprzątała szklane podłogi w Torre Reforma Sur w Mexico City, a żaden z przełożonych nie zwrócił na nią uwagi. Dla nich była po prostu częścią krajobrazu: szary mundur, wygodne buty, włosy związane z tyłu, dłonie suche od wybielacza.
Ale tego popołudnia Ricardo Montes, prezes Grupo Albor, wezwał ją do swojego biura na dwudziestym drugim piętrze.
„Słucham?” zapytała, myśląc, że się przesłyszała.
Ricardo się nie uśmiechnął. Stał przy oknie, a za nim rozciągało się miasto, jakby cały widok należał do niego.
„Mam ważną kolację z partnerami Banco Del Valle. Umowa może uratować projekt wart ponad osiemset milionów pesos”. Problem w tym, że prezes banku, Ernesto Luján, ufa tylko mężczyznom z rodzinami. Chce poznać moją żonę.
„A twoja żona?”
Ricardo spuścił wzrok.
„Nie mam żony. Moja była żona zostawiła mnie dla wspólnika, kiedy firma była bliska bankructwa”.
Marta zacisnęła usta. Nie wiedziała, czy czuć litość, czy oburzenie. Znała ten rodzaj porzucenia aż za dobrze. Jej pierwszy mąż zostawił ją z trzyletnią córką i niedokończoną pracą magisterską. Drugi obiecał jej stabilizację, a skończyło się na tym, że wydał rodzinne pieniądze na inną kobietę.
Ale nie to ją najbardziej zabolało. To, co naprawdę ją złamało, to utrata pracy profesora prawa cywilnego na prywatnym uniwersytecie po rzekomej „restrukturyzacji”. Piętnaście lat uczyła, szkoliła prawników, poprawiała prace dyplomowe, tłumaczyła umowy… i z dnia na dzień sprzątała biura, żeby opłacić czynsz, leki i jedzenie.
„Nie rozumiem, dlaczego mnie o to prosi” – powiedziała Marta. „Jestem sprzątaczką”.
Ricardo spojrzał na nią z powagą, która ją rozbroiła.
„Nie. Byłaś prawniczką i profesorką. Widziałem, jak pomagałaś mojej sekretarce dwa tygodnie temu. Pomyliła kilka aneksów do umowy, a ty wszystko załatwiłaś w dziesięć minut. Nikt tutaj nie zrobiłby tego lepiej”.
Marta poczuła, jak coś starego, głęboko w niej pogrzebanego, się porusza.
„To nie zmienia faktu, że prosisz mnie o kłamstwo”.
„Wiem. I nie prosiłabym cię, gdyby to nie było pilne”.
Słowo „pilne” przypomniało jej siostrę Teresę, hospitalizowaną w szpitalu publicznym w Iztapalapa, czekającą na badania, których nie można było opóźnić. Pomyślała też o córce Laurze, która poprosiła ją o pieniądze na letni kurs dla najmłodszego wnuka.
Duma była ważna. Ale choroba nie czeka.
„Tylko dziś wieczorem” – powiedziała w końcu Marta. „A potem wrócimy na swoje miejsca”.
Ricardo skinął głową.
Trzy godziny później Marta nie poznawała już siebie w lustrze butiku Polanco. Granatowa sukienka, eleganckie baleriny, uczesana fryzura i dyskretny makijaż przywróciły jej wizerunek, który uważała za utracony: dostojnej, inteligentnej, wciąż silnej kobiety.
W SUV-ie Ricardo opowiedział zmyśloną historię: poznali się na konferencji prawa handlowego w Guadalajarze, byli małżeństwem od sześciu lat i nie mieli dzieci.
„Postaraj się niewiele mówić” – ostrzegł ją. „Luján jest nieufny”.
Marta wyjrzała przez okno.
„Nieufni ludzie zazwyczaj coś ukrywają”.
Ricardo odwrócił się do niej zaskoczony.
