Ciąg dalszy historii

Katarzyna Gustawna nie od razu znalazła słowa. Siwe pasma przy skroniach lekko zadrżały, usta nerwowo się zacisnęły. Cały stół zamarł jak na komendę. Nawet Oliwier w sąsiednim pokoju przestał układać klocki. – Ewa – odezwała się w końcu teściowa przyciszonym głosem – chciałam tylko, żebyś pamiętała, że rodzina jest najważniejsza. – Najważniejsza? – Ewa uśmiechnęła się gorzko. – Rodzina to jest wtedy, gdy wszyscy są razem, a nie gdy jeden pracuje, a reszta korzysta. Marek odłożył widelec i po raz pierwszy spojrzał na żonę. W jego oczach pojawiło się zagubienie, jakby nagle zobaczył przed sobą prawdziwego człowieka, a nie tylko kogoś, kto funkcjonuje w tle. – Ewka, poczekaj – wyszeptał – po co przy wszystkich? Pogadamy potem. – Mówimy „potem” już od półtora roku – odpowiedziała spokojnie. – Ale to „potem” zawsze zdarza się tylko według mojego grafiku. Zamknęła teczkę i położyła ją przed teściową. – Tutaj są wasze notatki. Jeśli chce pani, proszę to zachować na pamiątkę. Nie jestem już księgową tej rodziny. Nikt się nie poruszył. Goście siedzieli z zamarłymi twarzami, jakby bali się oddychać. Ewa odetchnęła głęboko i zrozumiała nagle, że nie czuje już bólu. Tylko zmęczenie i niezwykłe uczucie wolności – jak po długo oczekiwanym wyjściu z piwnicy, gdy na chwilę pada na ciebie słońce. Poszła do sypialni, wyjęła wcześniej spakowaną torbę z ułożonymi rzeczami.