Był 15 września w Los Angeles — szary poranek, cięższy niż czarna sukienka, która przylegała do mojej skóry. Wnętrze Westwood Memorial Chapel było przesycone zapachem lilii i drogiej wody kolońskiej — wonią, która od zawsze potrafiła maskować rozkład czający się pod powierzchnią rodziny Millerów. Pod drżącymi żyrandolami, zawieszonymi nad lśniącymi mahoniowymi trumnami, dwustu gości szeptało kondolencje moim rodzicom, Richardowi i Lorraine Miller.
Zginęli w wypadku przy dużej prędkości na wybrzeżu Santa Barbara — brutalny koniec dla pary, która przez całe życie rzeźbiła fasadę spokoju i bogactwa.
Stałam w cieniu „prawdziwych” córek — Heleny i Celeste. Nawet w żałobie grały swoje role. Helena, trzydzieści osiem lat, samozwańcza gwiazda Stratton Real Estate Group, nosiła lśniący naszyjnik, który rozpoznałam natychmiast — klejnot z najcenniejszej Legacy Diamond Collection Lorraine. Zabranie go z toaletki matki nie czekało nawet, aż jej ciało ostygnie. Celeste, trzydzieści sześć lat, między starannie wyreżyserowanymi łkaniami gorączkowo stukała w telefon, zapewne licząc rynkową wartość posiadłości w Brentwood.
— Adella, kochanie — wyszeptała ciocia Ruth, muskając mnie po ramieniu. — Twoi rodzice zawsze martwili się o ciebie najbardziej. Zawsze byłaś taka… inna.
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, wypielęgnowana dłoń Heleny spoczęła na moim ramieniu z uściskiem mocniejszym, niż było trzeba.
— Poradzi sobie — powiedziała z wyćwiczoną, kruchą serdecznością. — Adella jest przyzwyczajona do życia z mniejszym rozmachem. Prawda, siostrzyczko? Zawsze byłaś naszą małą minimalistką.
