W Autobusie Starsza Kobieta Zganiła Młodego Mężczyznę za Tatuaże, a On Nie zwracał UwagI… Dopóki Nie Nadszedł Ten Moment…
Spojrzenia i Szepty
W autobusie starsza kobieta co chwilę zerkała na młodego mężczyznę w pustej koszulce na ramiączkach, wpatrując się w tatuaże pokrywające jego zajęcia. Potem szybko odwraca się do okien, mamrocząc coś pod nosem.
Młody mężczyzna, zatopiony w muzyce ze słuchawkami na uszach, jest całkowicie oderwany od wszystkiego dookoła. Głosy i spojrzenie do niego nie dotarły. Ale obowiązek kobiety w końcu się wyczerpała.
Konfrontacja
— „Co się stało z dzisiejszą młodzieżą!” — wykrzyknęła. — „Dlaczego znaczą swoje urządzenia elektroniczne okropnymi rysunkami?”
Młody mężczyzna delikatny wyjął jedno urządzenie i uprzejmie:
— „Proszę pani, czy coś panią niepokoi?”
— „Niepokoi?” — prychnęła. — „Z takim ciałem nigdy nie wejdziesz do nieba. To straszny grzech! Jak ziemia może mieć ludzi, którzy tak się traktują?”
— „Nie należy pani nic złego” — spokojnie. — „To jest moje ciało i mam prawo określone, co z nim zrobić.”
Ale jego opanowane słowa tylko bardziej ją rozgniewały.
Ostrzejsze Słowa
— „Ech! Za moich czasów młodzi nigdy tak nie odzywali się do starszych!” — podniósł głos staruszka. — „Kto ci daje prawo się odszczekiwać? Przez takich jak ty wszystko upadło! Teraz młodzi przychodzą ozdobieni jak demony! Gdyby dwaj byli cię zobaczli — wstydziliby się. Z rysunkami nigdy nie porządnej żony. Pan Bóg cię ukarze, nie wykorzystany? Będziesz błąkał się po świecie, który nie pojmiesz ciężaru twoich grzechów!”
Przeżegnała się, pokręciła głową i mruknęła:
— „Niech twoje ręce zwiotczeją, jeśli jeszcze raz ośmielisz się niszczyć ciało igłą! I niech każdy nowy znak obciąża twoją duszę!”
Młody mężczyzna nic nie jest odpowiedzialny. Westchnął i wyszedł przez okno. Autobus toczył się dalej, ale kobieta nie przestawała.
— „O, przez ciebie ciśnienie mi skoczyło, bezczelny chłopcze! Dobrze, że nie mam takich dzieci jak ty. Co za wstyd, nie ma już młodzieży na tym świecie!”
Nagły Zwrot
Nagle jej twarz pobladła. Przycisnęła rękę do piersi.
— „Och… niedobrze mi… nie oddychać…” — wyszeptała.
Ludzie w autobusie od odebrania: jedni udawali, że nie słyszą, inni patrzą w bok. Nikt się nie poruszył.
Tylko młody mężczyzna z tatuażami zdjął i przejął ją. Potem spokojnym, opisanym, co wszyscy zmroziło…
— „Babciu… jestem ratownikiem medycznym.”
Inna Strona Jego Oblicza
Autobus się zatrzymał, czas przestał działać.
Młody mężczyzna natychmiast pod staruszki. Opanowany, zatwierdzony przez siebie, bez śladu paniki, zdjął jej gruby szalik, rozpięty górny guzik swetra i wodoodporny, oddychający swobodniej.
— „Spokojnie… głęboki… proszę się nie denerwować” — mówił, zupełnie inaczej niż „bezczelny chłopak”, za każdy raz wcześniej wziął.
Poruszał się jak ktoś, kto robił to już wiele razy. Sprawdził jej puls, delikatny podparł, aby usiąść wygodniej.
— „Maskurcze, ciśnienie niestabilne” — powiedział szybko, wyciągając telefon. — „Potrzebujemy karetki natychmiast.”
Podał dyspozytorowi adres, numer linii autobusu i szczegółowo opisany jej stan.
— „Proszę się podać, babciu, już jadą” — następuje jej, prosto w oczy. — „Jestem tutaj, wszystko będzie dobrze.”
Starsza kobieta, blada i drżąca, powoli a oczy. Przez chwilę w jej spojrzeniu pojawiło się zdziwienie, a nawet zawstydzenie. Wydaje się, że coś powiedział, ale nie ma mocy. Zdołała tylko lekko skinąć głową.
