Nazywam się Theresa i mam sześćdziesiąt trzy lata. Jestem wdową od najmłodszych lat i wychowałam moją jedyną córkę, Mary Lou, zupełnie sama. Była mądra, słodka i piękna. Wszyscy mówili, że ma przed sobą świetlaną przyszłość. I wyglądało na to, że tak było.
W wieku dwudziestu jeden lat poznała Kang Juna, mężczyznę z plemienia Ko:re:an, prawie dwadzieścia lat starszego od niej. Sprzeciwiłem się temu – nie z powodu uprzedzeń, ale z powodu różnicy wieku i odległości. Ale moja córka była uparta. W jej oczach było wyraźne przekonanie, że nie mam siły, by to zmienić.
Pobrali się podczas prostej ceremonii. Miesiąc później wyjechała z nim do SK. Na lotnisku przytuliła mnie i płakała. Ja też płakałam, ale w milczeniu. Myślałam, że wróci za kilka lat. Nigdy nie wróciła. Minął rok. Potem dwa. Potem pięć. Przestałam pytać. Tylko pieniądze wciąż napływały — co roku, dokładnie osiemdziesiąt tysięcy dolarów, z krótką wiadomością: „Mamo, dbaj o siebie. Mam się dobrze”. To słowo — cóż — martwiło mnie najbardziej. Raz mieliśmy rozmowę wideo. Nadal była piękna, ale jej oczy nie były takie same. Zawsze w pośpiechu. Zawsze zdystansowana. Zapytałam, dlaczego nie wróciła do domu. Zamilkła, a potem powiedziała: „Jestem bardzo zajęta, mamo”. Nie pytałam więcej. Czasami matki stają się tchórzami ze strachu przed usłyszeniem prawdy.
Czas mijał. Mój dom poprawił się dzięki pieniądzom, które mi przysłała. Wszyscy mówili, że mam szczęście. Ale jak można być szczęśliwym, jedząc samotnie każdego dnia? W każde Boże Narodzenie stawiałam dla niej nakrycie. Gotowałam jej ulubiony gulasz i płakałam w milczeniu. Dwanaście lat. To za długo. W końcu podjęłam decyzję: jadę do Korei. Nic jej nie powiedziałam. Dla sześćdziesięciotrzyletniej kobiety, która nigdy nie wyjeżdżała z kraju, to było szaleństwo. Ale kupiłam bilet drżącymi rękami i pojechałam.
