Tylko strategia.
Avery pracowała jak artystka przygotowująca królową do wojny. Moje włosy były upięte w miękki, romantyczny kok z wpiętymi w niego drobnymi białymi różami. Mój makijaż był promienny i klasyczny. Moje oczy wyglądały na jasne, spokojne i nieustraszone.
Następnie założyłem kostium.
Koszula w paski.
Ogromne spodnie.
Szelki.
Odrzuciłam tęczową perukę i czerwony nos. Chciałam, żeby kontrast był wyraźny. Moja twarz i włosy byłyby idealną suknią ślubną. Reszta mnie byłaby okrucieństwem Victorii, eksponowanym na widoku wszystkich.
Ale założyłam wielkie plastikowe buty.
Kiedy stanąłem przed lustrem, prawie się roześmiałem.
Wyglądałem śmiesznie.
Ja też wyglądałem potężnie.
Olivia zrobiła jedno zdjęcie i wyszeptała: „To rozbije internet”.
„Dobrze” – powiedziałem. „Niech świat zobaczy, co ona robi kobietom, które uważa za gorsze od siebie”.
Wtedy zadzwonił mój telefon.
Moja matka.
„Kochanie” – powiedziała – „usadzają gości. Jesteś gotowy?”
„Prawie” – powiedziałam. „Mamo, był problem z sukienką”.
„Jaki problem?”
„Wiktoria go ukradła. Zastąpiła go kostiumem klauna”.
Nastąpiła przerażająca cisza.
Wtedy moja matka zapytała bardzo cicho: „Co zrobiła?”
„Zamieniła torby.”
„Ta wstrętna kobieta” – syknęła moja matka. „Nie ruszaj się. Twój ojciec i ja znajdziemy inną sukienkę”.
„Nie, mamo. Mam na sobie kostium.”
„Lily Carter, absolutnie nie.”
„Tak” – powiedziałem. „Ona mnie nie upokarza. To ja ją upokarzam. Powiedz tacie, że jestem gotowy”.
Zanim zdążyła zaprotestować, rozłączyłem się.
Ktoś zapukał do drzwi.
Koordynator zajrzał do środka. „Czas już”.
Wziąłem do ręki bukiet białych róż.
Olivia ścisnęła moją dłoń. „Idź i ją zniszcz”.
Droga do wejścia do ogrodu wydawała się nierealna.
Każdy krok skrzypiał.
Pisk.
Pisk.
Pisk.
Mój ojciec czekał przy dębowych drzwiach. Kiedy się odwrócił i mnie zobaczył, jego twarz zbladła.
„Lily” – powiedział powoli – „co, na litość boską…”
„Długa historia, tato. Proszę, zaufaj mi.”
Spojrzał mi w oczy.
Cokolwiek tam zobaczył, sprawiło, że wyprostował się.
„Dobra, dzieciaku” – powiedział, podając mi ramię. „Pokażmy im, z jakiego materiału jesteś zrobiony”.
Drzwi się otworzyły.
Ogród był idealny. Białe krzesła stały wzdłuż trawnika. Kwiaty zwisały z drewnianych łuków. Promienie słońca rozlewały się po całym pomieszczeniu niczym błogosławieństwo.
Potem wszyscy goście się odwrócili.
Wśród tłumu rozległy się westchnienia.
Potem rozległy się szepty.
Ktoś wydał odgłos dławienia się.
Ktoś prawie się roześmiał, ale zaraz zamilkł.
Nie spojrzałem w dół.
Nie spieszyłem się.
Szedłem powoli wzdłuż nawy w wielkich, skrzypiących butach klauna, a mój ojciec trzymał głowę wysoko obok mnie.
Potem zobaczyłem Victorię.
Siedziała w pierwszym rzędzie w szampańskim, designerskim garniturze z perłami na szyi. Kiedy drzwi się otworzyły, uśmiechała się. Znałem ten uśmiech. Spodziewała się, że zniknę. Spodziewała się paniki, łez, może odwołania ceremonii.
Wtedy mnie zobaczyła.
Jej uśmiech zniknął.
Jej twarz zbladła.
Jej ręka powędrowała do pereł.
Po raz pierwszy odkąd ją poznałem, Victoria Montgomery wyglądała na przestraszoną.
Uśmiechnąłem się, mijając ją.
Wzdrygnęła się.
Przy ołtarzu stał Ethan w czarnym smokingu. Jego wzrok błądził po mnie z zakłopotaniem – po moich włosach, makijażu, pasiastej koszuli, szelkach, ogromnych butach.
Potem spojrzał na swoją matkę.
I zrozumiał.
Podniósł rękę do ust.
Jego ramiona się trzęsły.
On się śmiał.
Nie na mnie.
Ze mną.
