Mąż odszedł do młodszej osiem lat temu, zostawił mnie z kredytem na pół domu. Spłaciłam wszystko sama, ostatnią ratę w maju. W zeszłym tygodniu zadzwonił, że ta druga go zostawiła, i pyta, czy "połowa domu nadal jest jego"
Wyszłam z kancelarii z teczką dokumentów do zebrania i dziwnym uczuciem w środku. Nie ulgą - bo sprawa była dopiero na początku. Nie złością - bo ta już dawno się wypaliła. Raczej spokojem. Takim samym jak w samochodzie pod bankiem po ostatniej racie.
Bartek zadzwonił wieczorem. Studiuje w Warszawie, kończy politechnikę, jest mądrym chłopakiem, który od dawna nie pyta o ojca.
- Mamo, słyszałem, że dzwonił - powiedział. Nie pytałam skąd wie. Pewnie siostra Wiktora, jedyna osoba z tamtej rodziny, która jeszcze się odzywa. - I co mu powiedziałaś?
- Że ma rozmawiać z prawnikiem.
- Dobrze - powiedział Bartek. I po chwili dodał - Mamo, ten dom jest twój. Wiesz o tym, prawda?
Wiem. Wiem to od ośmiu lat. Od pierwszej raty, którą zapłaciłam sama, trzęsąc się ze strachu, że nie dam rady. Od każdego wieczoru, kiedy wracałam z salonu z bolącymi plecami i siadałam na werandzie z herbatą, patrząc na ogródek, który sama pielęgnowałam. Od każdego weekendu, kiedy malowałam ściany, naprawiałam płot, wymieniałam klamkę w drzwiach, bo nie było nikogo, kto zrobiłby to za mnie.
Wiem. Ale prawo to prawo, i muszę to teraz udowodnić. Na papierze, z pieczątkami, z wyciągami z banku, z rachunkami za materiały budowlane.
Wiktor napisał SMS dwa dni po telefonie. "Jolka, przepraszam za wszystko. Chciałbym porozmawiać na spokojnie. Nie o dom, o nas, o Bartka."
Nie odpisałam. Nie dlatego, że go nienawidzę - dawno przestałam. Ale dlatego, że "o nas" nie ma o czym rozmawiać, a "o Bartka" - to trzeba było pytać, kiedy syn zdawał maturę, kiedy dostał się na studia, kiedy miał wypadek na rowerze i leżał w szpitalu tydzień.
Pani mecenas powiedziała, że sprawa może potrwać. Że sądy w takich sprawach nie spieszą się. Ale powiedziała też coś, co zostało ze mną na dłużej.
- Proszę pani, większość kobiet w pani sytuacji albo oddaje połowę dla świętego spokoju, albo walczy ze złości. Pani nie robi ani jednego, ani drugiego. Pani po prostu robi to, co trzeba. Proszę tak dalej.
Robię to, co trzeba. Od ośmiu lat. I zrobię jeszcze raz.
Ostatnia rata spłacona w maju. Pozew o podział majątku złożony w czerwcu. Dom stoi, ogródek kwitnie, salon działa, Bartek kończy studia.
A Wiktor niech sobie szuka kanap u kolegów. Ja swoją kanapę kupiłam sama. Jak wszystko inne w tym domu.
